Krismus en knien

Wen ich `t miech jód herrinner mós `t in d´r joenie jeweë zië dat d´r opa a miech zaat: “Sjengke `t weëd tsiet dat vuur uns jet an de Krismus junt doë”.

Iech wós nit wat iech hoët, medde in d`r zommer en kieket noa de oma mer die jriemelet also wós iech, jek is d`r oop noch nit.

Dur opa noom mich mit noa de kniengssjtel.

Noen móst uur wisse dat de knieng bij ós de riechste woare van de jantse famielieë. Jeddere knien hauw zie eje tsemmer of sjal.

Wenste bedenks dat d`r opa bij de oma en de mam bij d`r pap in ee tsemmer zoejaar in ee bed sjloffe moëte, kenste diech vuursjtelle dat die knieng jet bezongesj woare.

D`r oop sjnapput ziech enne knien bij `t nakvel en zats hem bij enne angere in `t hok. De knieng woare jants oes rand en band en iech wós nit wat iech zoog. `t jantse sjteltje rammelet en d`r oop zaat doarum neume ze enne van die tswai rammler. Versjtoa dóng iech `t nit evvel d`r opa woar enne jants sjlauwe also jeleuvet iech hem. D´r opa en de knieng vonge `t sjun en doarum laachet iech óch mer.

E paar weche sjpiëdur woare vuur e paar kleng kniengkur riecher en `t voar woar nit aa tse sjlefe.

Iech jong mit dur opa durch de weije woa vuur klieje en peedsblommebleer in enne zak donge vuur de knieng. Dat woar jód vuur de deere en doarum óch vuur ós verstald d´r opa.

Durch ós jouw zurg wasete de knieng wie `t zich vuur ansjtendieje knieng jehuud.

D´r opa jong duksur mit de heng in `t hok, evvel nit vuur de dere tse aje mer iech hauw `t jeveul mieje um ze tse kniepe.

Noen wees iech dat nit `t vel hem interesserut mer mië dat wat dróngur zoos.

Eng weech vuur de Krismus woët besjlósse, dat d´r vetste knien tse jroes woar vuur `t hok, of `t hok tse kleng vuur d´r knien.

Heë woeët oes `t hok jehold en `t deer sjpartelut va vräud.

Heë woeët an de hingepoëte vas jepakt en mit enne knuppul in `t jeniek jehauwe, da hauw heë wennigstens jeng pieng wen heë jesjlacht woët zaat dur opa.

En heë how reët, want iech han noets enne hure kriesje of sjreije bei `t sjlachte. Doanoa hónge vuur hem mit de hingerpoete in de sjtalduur en krooch heë `t vel uvvur de oere jetrókke.

Umdat `t winkter woar dórf heë de zökke aahoade, want `t woar koad in die daach.

Noa dat heë i sjtukker woar jehakt of jesjneije, zaat d`r opa noen is de oma an de rij.

Jonge wat han iech jekreisje.

Iech zoog mieng erm oma al in de sjtalduur hange.

Iech wees noch dat iech jevroacht han opa mós dat zieë en dees te heur óch jeng pieng.

Jekke jong zaat he vuur junt dóch nit de oma sjlachte doavuur ken die tse jód koache.

Zie mós noen vuur dur jouwe sjmaach zurje.

Ietsj losse ligge, dan veerentswantsig sjtónd in `t zoer en doanoa bakke en broane.

Zoejaar dur kóp woeët mitjebroane.

De tsaus is `t jeheimnis van eng jauw krismus en iech ken uuch verroane de oma kant jet durvan.

Iech wós damaals dan óch zicher dat de luu krismus vierete umdat vuur knien èsete.

Hu wees iech besser, mer `t hat ós ummer jód jesmaat.

Krismes weëd ummer noch jevierd zoë wie uur weest mer de wennigste luu èse noch d`r eje knien.

Sjengke Sjlauwberjer.