’t ietsjte joar van de lagere sjoeël.

Wie iech de kleutersjoeël of bewaarsjoeël wie me damals zaat mit freut hauw afjemaat en als diploma ee bus-je mit tsechenoenge en vuujel die vuur van papier jemaat hauwe mitkrooch moeët iech noa de lagere sjoeël.

De Sint Joep op Bliejerhei.

Of ’t a miech jeleije hat wees iech nit mer die sjoeël hant ze noen aafjebroache.

Howwe vuur in de bewaarsjoeël noch eng miesjoen va zustere en juffrauwe noen kroge vuur in de ietsjte klas eng juffrauw um ’t ós nit al tse lestieg tse maache. Eng leef erzatsmam moeët ós liere leëze en sjrieve.

Dat sjrieve woar besjtemt nit einfach en um ós tse helpe hauwe ze óp ’t papier woarup vuur de hanepoeëte dórve zetse, hulplijnen jemaat woa vuur mit veul muite tusje moeëte blieve.

Wen mansje van ós hu e zoeë vöal jedoeld hui wie die juffrauw damals kunte vuur tse vrije zieë want jeleuf miech vuur woare nit de flotste, wennigstens nit bij ’t sjrieve liere.

Ze proberet ós óch `t rechene tse liere en umdat vuur wósse dat zie sjlauw woar jeleuvete vuur heur alles, zoejaar dat ee en ee tswai is.

Vuur kroge óch ’t noa de kirch joa jeliert.

Nit wie hu ee of tswai moal in ’t joar, nee vuur jonge jeddere daach.

Sjliesliech dónge vuur óch in de ietsjte klas de hillieje kommeliejoeën.

Dat woar óch damals al e jroeës fès woarop de jantse famielieje óp bezuk koam.

Woa d`r pap en de mam de famielieje jelosse hat wees iech nit mieë want vuur woenete damals e bisje kleng wie me dat zeët.

Eng kleng kuche ee kleng sjloftsemmer en ee woeëntsemmer dat óch nit jroës woar.

Vielleicht hat d’r pap en de mam da óch jewaad mit mie sjwester bis noa mieng kommeliejoen angesj wöar ’t fes nit durch kenne joa.

Iech han e zoejaar ’t jeveul dat iech in die kling woenoeng nit durvet tse wase en ben doarum kling blève. Zicher angs jehat dat iech droes zou wase.

Iech woar als kink al ummer d’r klingste en moeët doarum in de klas op de ietsjte rei zitse wennigstens dat vertsellet iech heem.

De juffrauw en iech vuur wósse waal besser.

’t sjtil en ruijig zitste kostet miech zoevöal muite dat ’t e wónger is dat iech noch tsiet hauw vuur tse liere.

Doarum hoalet de juffrauw miech noa vuure.

En jeliert han iech umdat iech tseje wool dat iech ut óch kant, angesj wöar óp de sjoeël noëts jet oes miech woeëde.

Huu noch mós iech die juffrauw danke dat ze miech vurena jezatse hat.

Sjengke Sjlauwberjer.